Kleine toonarten zijn gerelateerd aan grote toonarten: een kleine toonart gebruikt dezelfde noten als zijn relatieve grote toonart, maar in een andere volgorde. Ze worden vaak 'donkerder' of 'bedrukter' genoemd, tegenover 'vrolijke' grote toonarten. Meeste musici leren kleine schalen na grote schalen en voelen zich vreemd in een kleine toonart, met de verleiding om terug te keren naar groot.
Bepaal de toonart uit de toontekening. Als er mollen zijn: kijk naar de voorlaatste mol en tel 6 noten op in de grote schaal. Als er kruizen: neem het laatste kruis, verhoog halftone, tel 6 noten op. Voorbeeld: Bes -> tel Bes, C, D, Es, F, G. G is de natuurlijke kleine toonart. Als Cis: verhoog naar D, tel op in D-groot. Als je verhoogde 7e trapstand ziet in het nummer, ben je in harmonische klein. Verhoogde 6e en 7e = melodische klein.
Speel de bijbehorende kleine schaal, met noten uit de relatieve grote schaal. Kleine schaalpatroon: hele, halve, hele, hele, halve, hele, hele. Voor G natuurlijk klein: G, A, Bes, C, D, Es, F, G. Harmonisch klein: G, A, Bes, C, D, Es, Fis, G. Melodisch klein: G, A, Bes, C, D, E, Fis, G.
Oefen deze schaal op en neer op je instrument tot hij in je vingers zit.
Speel het nummer of improviseer, nu in de mindset van kleine toonart. Weersta de verleiding om in de relatieve of parallelle grote toonart te spelen, ook al voelt dat natuurlijker. Let goed op de muziek en veronderstel niet welke noot volgt.