Je hebt misschien opgemerkt dat een klassieke gitarist — anders dan een klassieke pianist — nooit van bladmuziek speelt. Dit is niet omdat klassieke gitaristen geen muziek kunnen lezen, maar omdat klassieke gitaarmuziek zo moeilijk te lezen is dat werken worden geleerd van geschreven muziek en daarna uit het hoofd worden gespeld. Klassieke gitaarmuziek heeft extra symbolen om aan te geven welke vinger waar moet worden geplaatst, waar op de hals moet worden gespeeld en hoe muzikale structuren zoals akkoorden moeten worden benaderd.
Leer hoe de noten gespecificeerd zijn op het violinstelsel van klassieke gitaarmuziek. De noten geven de tijdsduur van elk geluid aan. Dit is een specifiek probleem voor de gitaar omdat noten worden vastgelegd door een linkervinger op een snaar te plaatsen en de snaar met de rechterhand aan te slaan. Het verplaatsen van de linkervinger stopt het geluid. Een ander probleem specifiek voor de gitaar is dat de meeste noten op meer dan één snaar gespeeld kunnen worden, ingesteld door meer dan één vinger van de linkerhand en aangeklopped door meer dan één vinger van de rechterhand. Klassieke gitaarmuziek moet zorgvuldig worden uitgewerkt en uit het hoofd geleerd.
Memoriseer de noten in de eerste positie — de linkerhand bedekt de eerste vier bunden van de gitaar — en leer ze daarna voor alle hogere posities. In de vijfde positie zijn de vingers "toegewezen" aan bunden 5, 6, 7 en 8. De positie waarin je op een specifiek moment moet spelen wordt gemarkeerd met een "C" — voor capo, Spaans voor kop — en het nummer van de positie met een streepje doorgetrokken lijntje dat doorgaat zolang je in de positie bent. Als de positie niet gemarkeerd is, moet je in eerste positie zijn of in overgang tussen posities. Spelen in de juiste positie is absoluut noodzakelijk om de juiste klank te krijgen. Soms zijn de posities in Romeinse cijfers en soms wordt de C weggelaten.
Begrijp de vinger- en snaaraanduidingen die specifiek zijn voor gitaarmuziek. De vingers van de rechterhand worden genoteerd als p, i, m en a voor de Spaanse woorden voor duim, wijsvinger, middelvinger en ringvinger. De pink wordt meestal niet gebruikt om snaren aan te kloppen, maar als dat wel het geval is, wordt het aangeduid met een e. De vingers van de linkerhand genummerd 1, 2, 3 en 4 voor wijsvinger, middelvinger, ringvinger en pink. Het verschil is om duidelijk te maken of de notatie voor de linker- of rechterhand is. Als een snaar expliciet aangeduid wordt — dezelfde noot kan op verschillende snaren gespeeld worden — worden de snaren genummerd 1 tot 6 van dun naar dik en wordt het snaarnummer omcirkeld om het te onderscheiden van de code voor de linkervinger.