Elk instrument heeft een basisset regels over hoe het gespeeld moet worden, en instrumentalisten internaliseren deze regels, ontwikkelend techniek, zodat ze zich kunnen uiten op hun gekozen instrument. Uitgebreide instrumentale technieken, aan de andere kant, zijn uitvoeringstechnieken die gebruikt worden om onconventionele, onorthodoxe of niet-traditionele technieken van het spelen van muziekinstrumenten te beschrijven om ongewone klanken of instrumentale timbres te verkrijgen. Veel hedendaagse klassieke muzikanten en componisten gebruiken uitgebreide technieken.
Snaarspelers moeten weten hoe ze hun instrumenten boogen en plukken, en sommige instruments worden routinematig geklamp (gitaar) of geslapen (contrabas en basgitaar); pull-offs, hammer-ons en slides maken ook deel uit van de gangbare vocabulaire van snaartechniek. Houtblaas- en koperblasspelers, die groot belang hechten aan correcte embouchure en ademhaling, ontwikkelen tonging- en articulatietechnieken. Snelheid, 'netheid', behendigheid en gemak van uitvoering zijn kenmerken van piano- en percussietechniek. Alle professionele muzikanten gebruiken technische oefeningen om hun greep op toon, aanraking, phrasering en dynamiek te vergroten.
Uitgebreide technieken voor piano omvatten fluiten, zingen of praten in de piano; percussief gebruik van verschillende delen van de piano, zoals de buitenste rand; en het gebruiken van handpalmen, vuisten of andere lichaamsdelen of externe apparaten om de toetsen aan te slaan om toonclusters te creëren. Uitgebreide techniek voor hout- en koperblasinstrumenten omvat fluttertonguing, continue ademhaling of circulair ademen en zoemen tijdens het blazen. Uitgebreide techniek voor snaarinstrumenten omvat overdreven vibrato, het gebruiken van veranderde stemming, prepared guitar spelen en tappen op het vingersbord.
Arnold Schoenberg, Béla Bartók, György Ligeti, Iannis Xenakis, Harry Partch, Charles Ives en Krzysztof Penderecki hebben allemaal stukken gecomponeerd die gebruikmaakten van uitgebreide instrumentale technieken. Sommige instrumentalisten besteden energie aan het verfijnen van uitgebreide technieken. De beroemde Zweedse hoboïst Heinz Holliger wordt bijvoorbeeld erkend voor het uitbreiden van het technisch bereik van het instrument met zijn meesterwerk van harmonischen, dubbele trillers, glissando en multiphonics. Harpiste Jacqueline Pollouf noemt tappen op het resonansbord en donder (geproduceerd door het gebruik van de open hand om de snaren aan te slaan en direct weg te bewegen om het geluid te laten resoneren) als twee veelvoorkomende uitgebreide technieken voor harp.
In Hector Berlioz' 'Droom van de Hekkensabbat' uit de Symphonie Fantastique, gebruiken de vioolspelers een uitgebreide techniek genaamd 'col legno', het hout van hun bogen op de snaren slaan. Henry Cowell's 'Getijden van Manaunaun' bevat grote toonclusters. George Crumb's 'Zwarte Engelen' gebruikt uitgebreide snaartechnieken, inclusief boogen met glas staven. Charles Ives' 'Concord Sonata' gebruikt een lang stuk hout om een cluster-akkoord te creëren. Krzysztof Penderecki gebruikte uitgebreide snaartechnieken in verschillende van zijn composities, inclusief 'Anaklasis' en 'Polymorphia'.