Een muzikale toonladder is een verzameling noten die relaties hebben met een tonaliteit. De C-grote toonladder, die alleen uit de witte toetsen op een piano bestaat, relieert op en weerspiegelt de C-grote tonaliteit. Toonladders zijn de basis van alle melodische muziek, alsmede de fundamentele basis van harmonie. Muzikanten leren grote, kleine en andere toonladders om melodieën en improvisaties te spelen.
Toonladders worden genoemd volgens de tonaliteit en functie van de inbegrepen noten. Typen toonladders zijn: groot (major), klein (minor - natuurlijk, harmonisch en melodisch), chromatisch, blues, pentatonisch, hele-toon (whole tone) en verminderd (diminished). Hoewel er andere toonladders bestaan, richt dit artikel zich op westerse muzikale systemen en conventies.
Alle grote en natuurlijke kleine toonladders relateren aan een specifieke toonsoort. Deze toonladders bestaan uit de noten binnen hun respectieve toonsoorten. Je kunt de noten identificeren door een reeks te volgen vanuit de twaalftoonse chromatische toonladder. De ruimte tussen C natuurlijk en C# is een halve toon (S) en twee halve tonen maken een hele toon (T). Dus de ruimte tussen C natuurlijk en D natuurlijk is een hele toon. Alle grote toonladders volgen hetzelfde patroon van T-T-S-T-T-T-S. Door dit patroon te volgen vanaf elke noot, speel je de grote toonladder en alle noten van de toonsoort. In C-groot zijn de noten C, D, E, F, G, A, B en terug naar een hoger C. Dus, als muzikale begeleiders in de toonsoort C-groot zijn, kan de solist elke van deze noten gebruiken zonder te botsen.
Blues- en pentatonische toonladders passen niet specifiek in één bepaalde toonsoort of tonaliteit, maar geven een bepaald geluid of sfeer. Deze toonladders bestaan uit minder noten, wat ze veelzijdiger maakt. Bijna alle blues-solos draaien om de blues-toonladder, die de "blues-noot" bevat, verminderde derde, verminderde vijfde, en verminderde zevende toonladdernoten. Dit geeft de melodische lijn het bluesachtige geluid en definieert deze toonladder en genre. Bijna alle rock-gitaarsolos draaien om de pentatonische toonladder om dezelfde reden.
Het is makkelijker om toonladders als de pentatonische te beschrijven door een numerieke waarde aan elke noot van de toonladder te geven. Bijvoorbeeld, de noten in een C-grote toonladder zijn: C=1e, D=2e, E=3e, F=4e, G=5e, A=6e, B=7e. Het C erboven is de octaaf of 1e. Hiermee in gedachten kun je beginnen toonladders te construeren in relatie tot hun numerieke kwaliteit. Bijvoorbeeld de kleine pentatonische toonladder bestaat uit 1e, gemolde 3e, 4e, 5e en gemolde 7e. Het mol maken van een noot betekent de toonhoogte verlagen met een halve toon en wordt uitgedrukt met het symbool "b". Dus, een C-kleine pentatonische bestaat uit C, Es, F, G en Bes.
Ontdek wat je kunt doen met een C-kleine pentatonische toonladder. Let op dat C, Es, F, G, en Bes allemaal aanwezig zijn in de tonaliteit van Es-groot. Door het T-T-S systeem toe te passen op de noot Es, vind je dat alle noten van C-kleine pentatonische verschijnen, inclusief enkele anderen. Dus, als je solo speelt over Es-grote tonaliteit, zal C-kleine pentatonische in tune zijn.
Westerse beschaving heeft een vast muzikaal systeem dat de meeste in het westen geproduceerde muziek onderbouwt. Andere muzikale culturen hebben echter alternatieve toonladders. Het verschil zit in de selectie van noten die de toonladders omvatten. In westerse muziek is er niets kleiner dan een halve toon en het systeem begint opnieuw op een hogere register na 12 noten. In tegenstelling, bevat Indiase muziek microtonen, het geluid tussen twee noten een halve toon uit elkaar, of C en Dis. Extra noten in de toonhoogte-inventaris laten een verscheidenheid aan toonladders toe die heel anders zijn dan de bekendere westerse toonladders.