Ongeacht het genre, besteden elektrische bassisten vaak hun carrière aan de zoektocht naar 'tone', dat bepalende element in het bassein dat het instrument in de mix kan laten schitteren. Sommige bassisten zijn bekend om hun specifieke toon, omdat ze hun carrière bouwden rond een herkenbare tonale handtekening in hun opnames. Besef dat er een paar verschillende elementen zijn die bijdragen aan het tonale karakter van een bas, elementen die je kunt manipuleren om tonen te vinden die je aanspreken.
Veel basisten stellen dat de enige echte manier om toon te verkrijgen door de vingers is, ofwel door de speeltechniek die met zowel de pluk- als de grijphand wordt toegepast. Bepaalde tonen die inherent zijn aan bepaalde genres komen door de gebruikte techniek. Bijvoorbeeld: de warme, volle tonen in reggae-opnames, met name die met Bob Marley's bassist Aston Barrett, worden bereikt door uitsluitend met de buitenste boog van de duim van de plukhand te spelen. De bijtende toon van punkrock wordt bijna altijd met een plectrum gespeeld, meestal afwaartse slagen, die de bas een crisp attack geven. Handplaatsing op de bas speelt ook een rol: spelen dichter bij de brug produceert een neusachtig, meer uitgesproken toon, terwijl plukken dichter bij de nek toon met meer lage frequenties creëert.
Natuurlijk speelt de instelling op de versterker een grote rol in hoe de bas live en op plaat gepresenteerd wordt. Versterkerinstellingen variëren per fabrikant, maar over het algemeen hebben ze allemaal controle over bas, diskant, mid-range en hoge frequenties. Zware rock- en metal-spelers kiezen meestal voor tonen met meer bas om de dikke tonen in dat genre te creëren, wat velen dwingt hun bas-controls aan de pluskant te zetten en mid-range en hoogtes 'af te rollen'. Jazzspelers kiezen meestal het tegenovergestelde: aangezien jazz prominente solo's heeft, versterken bassisten hun hoogtes, voegen diskant toe en zetten bas en mid-range lager.
De constructie van het instrument speelt ook een rol in het tonale karakter. Sommige bassen zijn bekend om bepaalde tonen puur op basis van hun bouwmateriaal en pickup-plaatsing. Vintage Jazz-bassen zijn meestal gemaakt van esdoorn, es of els hout, wat een helderdere toon geeft. Warwick-bassen zijn gemaakt van exotische donkere houtsoorten, wat hun tonen 'donkerder' maakt. Het wisselen van je bashals van hout naar koolstofvezel creëert een meer bijtende, uitgesproken toon. Pickup-plaatsing en -type beïnvloeden de toon; het wisselen van pickups kan de toon van je bas veranderen zonder een nieuw instrument te kopen. Het vervangen van je brug door een zwaardere brug draagt bij aan gedefinieerdere tonen met langere sustain.