Reharmonisatie is de praktijk van een melodie nemen en de bestaande harmonie die het begeleidt te veranderen. Vaak is de bestaande melodie een traditioneel nummer of standaard in het repertoire. Dit is een veelvoorkomende praktijk in jazz, waar veel dergelijke traditionele nummers worden uitgevoerd, en reharmonisatie kan er een frisse blik op geven.
Reharmonisatie werd populair in de bebop-era van jazz, volgens Historyjazz.com. Hoewel muzikanten in eerdere muziekvormen melodieën reharmoniseerden, afhankelijk van regionale variaties van bepaalde nummers, was bebop de eerste die het bewust als arrangerings- en componeertechniek gebruikte. Sindsdien is reharmonisatie een techniek die in populaire en rockmuziek evenals jazz wordt gebruikt.
Er zijn verschillende typen reharmonisatie. Diatonische reharmonisatie, volgens Malletjazz.com, gebruikt alternatieve akkoorden die binnen de toonsoort van de vorige akkoordveranderingen blijven. Chromatische reharmonisatie gebruikt akkoorden die niet in de oorspronkelijke toonsoort van het nummer hoeven te zitten. Modale reharmonisatie leent akkoorden uit specifieke modi, als Dorisch of Frygisch, om interessante harmonieën aan een melodie te geven.
Om diatonische reharmonisatie uit te voeren, moet je verschillende akkoorden uit de bestaande toonsoort aan het nummer toewijzen dat je speelt. Bijvoorbeeld: als je in de toonsoort C bent, zijn de beschikbare akkoorden C-groot, D-klein, E-klein, F-groot, G-groot, A-klein, en B-verminderd. Door majeure akkoorden te vervangen door mineure akkoorden, kun je een meer sombere toon aan je melodie geven, en vice versa.
Volgens Apassion4jazz.net kan chromatische reharmonisatie elk akkoord in elke toonsoort gebruiken om bestaande akkoorden in een nummer te vervangen. Omdat dit overweldigend kan zijn, is een goede regel om akkoorden te gebruiken die ten minste één akkoordtoon gemeen hebben met het te vervangen akkoord. Bijvoorbeeld: als je het akkoord Es-groot vervangt, zijn de noten in het bestaande akkoord Es, G, en B. Akkoorden die ten minste twee van deze tonen delen zijn G-klein (G, B, D), C-klein (C, Es, G), en Bsus4 (B, D, Es). Akkoorden die slechts één akkoordtoon delen met Es-groot zijn Es-klein, C-groot, en E-klein.
Modale reharmonisatie concentreert zich op het geven van melodieën een minder-diatonische klank door de IV en V akkoorden uit de toonsoort te elimineren. In de toonsoort C is de IV-akkoord F-groot, en de V-akkoord G-groot. Door deze specifieke akkoorden te vervangen door reharmonisaties, wordt het tooncentrum gedestabiliseerd, meestal gedefinieerd door de cadens van IV naar I of V naar I.