Er zijn zoveel verschillende nummers als er songwriters zijn, maar moderne populaire songwriting, inclusief folk, blues, pop en rocksongs, bouwt op basale typen nummers of "songvormen." Het begrijpen van de basale songvormen en hun tradities helpt de songwriter om de passende structuur te kiezen voor het type nummers dat ze wil schrijven. Songvormen kunnen breed verdeeld worden in stanotische en non-stanotische, of uitgebreide vormen die de toegewezen letters "A", "B" en "C" en de "AAA" vorm gebruiken.
Strofische, of stanotische, nummers hebben een enkele eenheid, een strofe of stans genoemd, die een onbepaald aantal keren herhaald wordt, volgens Charles Hartman van Connecticut College. Stanotische nummers zijn sterk geassocieerd met de volksmuziektraditie. De balladstans bestaat uit vier regels waarin de eerste en derde tellen vier tellen lang zijn en de tweede en vierde regels drie tellen lang. De eerste regel kan ook verkort worden tot drie tellen. De tweede en vierde regels rijmen, en soms rijmen de eerste en derde regels ook. De klassieke 12-maat blues gebruikt gerijmde stansen van drie regels waarin de tweede regel de eerste herhaalt. Volgens Money Chords is de derde regel van de 12-maat blues de antwoordzin, die muzikaal en lyrisch het statement van de eerste twee regels beantwoordt, zoals in het voorbeeld uit Bob Dylan's "Outlaw Blues," "Isn't it hard to stumble when you've got no place to fall?" (tweemaal), beantwoord door "In this whole wide world I've got nothing at all."
Stanotische nummers kunnen een refrain aan het einde van de stans bevatten. Lange en complexe refrains worden gevonden in nummers met een couplet-en-refrein structuur. Wanneer de woorden en muziek van het refrein elke keer hetzelfde zijn, maar de couplets dezelfde muziek hebben met elke keer andere woorden, heeft het nummer een uitgebreide refrain, volgens Hartman. Volgens Money Chords zijn de meeste populaire nummers uit de klassieke rockperiode geschreven in de couplet-en-refrein vorm, die bestaat sinds Mitte 19e eeuw. Een veelvoorkomend type couplet-en-refrein nummer gebruikt acht-maat couplets en refrains, zoals in The Beatles' "Get Back" en Creedence Clearwater Revival's "Proud Mary."
Nummers met couplets en refrains spannen de definitie van een stanotisch nummer, volgens Hartman, omdat ze afwisselen tussen de verschillende eenheden van couplet en refrein. Uitgebreide versies van non-strofische nummers zijn geassocieerd met Tin Pan Alley en show-tune songwriting, en de structuren van deze typen nummers krijgen een letter toegewezen. Meestal zijn de toegewezen letters "A" voor couplets, "B" voor refrains en "C" voor de brug, volgens Irene Jackson. Volgens Hartman is de meest voorkomende non-stanotische songstructuur AABA, met "I Want to Hold Your Hand" als een van duizenden voorbeelden. Vanuit het perspectief van dit type songwriting-structuur is de stanotische songvorm "AAA," wat de oudste songvorm is en geassocieerd is met volksmuziek.