Schalen en akkoorden, twee gereedschappen in muziekompositie, werken samen om melodie en harmonie te produceren. Het weten hoe je een basisakkoord bouwt, de toonsoort van een nummer afleidt en majoor- en mineure akkoorden maakt, laat je basismuziektheorie in compositie begrijpen.
Een muzikale schaal bestaat uit zeven noten en de octaafnoot van de grondtoon (de eerste noot van de schaal). Muzieknoten lopen van A tot G, dan weer naar A, met halve-toon intervallen aangeduid door "#" voor kruisen en "b" voor molen. Een volledige cyclus van noten heet een octaaf (acht). Bijvoorbeeld: een C-majoorschaal loopt C, D, E, F, G, A, B en c (de octaaf).
Een akkoord bestaat uit een groep noten die gelijktijdig op hetzelfde instrument gespeeld worden om harmonie te creëren. Volgens How Music Works bestaan akkoorden uit minstens drie noten. Het meest voorkomende akkoord, een majoortriad, bestaat uit de grondtoon, de derde en de vijfde. De octaafnoot ontbreekt soms, kan maar harmonie aan de grondtoon toevoegen.
De noten van een akkoord bepalen de schaal. In het C-majoortriad-voorbeeld fungeren C, E en G als grondtoon, derde en vijfde. De tweede speelt als D, de vierde als F, de zesde en zevende als A en B. Omgekeerd: als je een schaal kent, kun je uit de afzonderlijke tonen een akkoord construeren.
Hoewel westerse muziek meestal de majoorschaal gebruikt, komen mineure akkoorden voor wanneer het nummer donkerder of melancholischer moet klinken. Mineure akkoorden hebben een verminderde derde. Een C-akkoord zou zijn E naar Es laten zakken, en de schaalprogressie zou luiden: C, D, Es, F, G, A, B, C. Als je ook de vijfde of zevende van een majoorschaal verlaagt, creëer je een verminderd akkoord.
Overmate akkoorden klinken doorgaans gespannen en dissonant. Een overmate akkoord heeft zijn vijfde verhoogd met een halve toon. Dit creëert gelijke halve-toon intervallen tussen de tonen, zodat elke noot de basis van het akkoord kan vormen. Schalen opgebouwd uit overmate akkoorden komen vaak voor in jazz of blues.