De violakleutel, soms aangeduid als de G-sleutel, is het bovenste gedeelte van het notenstelsel in een muziekstuk. De noten van de violakleutel zijn hoger in toonhoogte dan de noten van de basleutel, die het onderste gedeelte van het stelsel vormen. Violakleutelnoten zijn gelegen tussen vijf lijnen en vier ruimtes, elk met zijn eigen noot.
Noten kunnen naar boven of beneden uitsteken boven de violakleutellijnen. Beginnend twee stappen onder de eerste lijn is het midden-C. Het zit op zijn eigen kleine lijntje. Net erboven is de noot D. Het is direct onder de eerste lijn van het stelsel gepositioneerd, net boven midden-C.
De noot die op de eerste of onderste lijn van de violakleutel zit, is E. Dit is de E net boven midden-C. F wordt geschreven op de eerste ruimte, tussen de eerste en tweede lijnen.
De tweede lijn van het stelsel is G. Net erboven in de ruimte tussen de tweede en derde lijnen is A.
De noot B zit op de derde of middelste lijn van de violakleutel. De noot C (de C die één octaaf boven midden-C is) zit op de derde ruimte tussen de derde en vierde lijnen.
De vierde lijn markeert de noot D. De vierde ruimte bevat de noot E.
De vijfde of bovenste lijn van het stelsel is een F. Direct boven de vijfde lijn is G. De volgende A bevindt zich direct boven G; het heeft een klein lijntje doorheen getekend.