Secundaire dominanten zijn een muziektheoretische toepassing voor het uitbreiden van de harmonische palet van een nummer. Het volgende beschrijft de constructie, functie en aard van secundaire dominanten.
Als je de nummers één tot zeven vervangt voor de majeschale, is het mogelijk om elke toonart te overwegen. Akkoorden worden geconstrueerd door elke andere noot van de schaal te nemen. Voor secundaire dominanten, voeg de zevende graad toe aan elk diatonisch akkoord: 1-3-5-7, 2-4-6-1, 3-5-7-2, enz.
Dominante akkoorden zijn de akkoorden die de makkelijkste en meest directe resolutie naar de tonica (I-akkoord) hebben. Het dominante akkoord is altijd gebaseerd op de vijfde graad van de majeschale, en wordt geschreven als 5-7-2-4. In de toonart C is het dominante akkoord bijvoorbeeld G7.
Dit zijn dominante akkoorden die leiden naar elk akkoord behalve de tonica. Ze worden uitgedrukt als de 'vijf van' het akkoord waar ze naar resolveren. In de toonart C is bijvoorbeeld een E7-akkoord uitgedrukt als de V7 van vi (V7 van A-mineur).
Dominante-naar-tonica (V-naar-I) resoluties zijn de meest vloeiende en voorkomende resoluties in Westerse muziek. De secundaire dominante maakt dezelfde spanning en oplossing van V-naar-I resoluties mogelijk voor elk akkoord van de tonale toonart. De toepassingen van secundaire dominaten creëren oneindige harmonische en klankkleurige mogelijkheden.