Muziektheorie in Westerse harmonie verwijst naar de richtlijnen die door J.S. Bach zijn vastgelegd en uitgewerkt door diverse componisten de afgelopen eeuwen. Muziektheorierichtlijnen gelden niet altijd voor jazz, pop of andere moderne genres.
Het interpreteren van lijnen, ruimtes en hulpstrepen van de vier meest voorkomende sleutels in standaard Westerse muzieknotatie (violinsleutel, bassleutel, tenorsleutel, altsleutel) is de basis van muziektheorie.
Majeur- en mineurschaalentheorie is niet alleen kwestie van simpele memorisatie, maar ook belangrijk voor de functie van leidtoon, tonica en dominante functies.
Het begrijpen van de functie van elke schaalgraad geldt ook voor noten die niet in een schaalvormige volgorde voorkomen (sprongen tussen noten die niet in de volgorde van de schaal verschijnen). 'Stemvoering' verwijst naar de richtlijnen waarin de gangbare Westerse harmonie deze sprongen in vierstemmige harmonie benadert.
Basale akkoordtheorie van tonica-functionerende akkoorden moet op dit punt beperkt blijven tot I, i en de eerste inversie van deze twee akkoorden.
Pre-dominante akkoordtheorie moet (in majuur- en mineurmode) beperkt zijn tot IV (en iv), vi (en VI) en ii volledig verminderd.
Dominante akkoordfunctie moet verwijzen naar V en tweede inversie I en i 6/4 akkoorden. Geavanceerde theorie moet ook chromatische toegepaste en septimakkoorden omvatten.