De Suzuki pianomethode was oorspronkelijk ontworpen om een voedende omgeving te bieden waarin kinderen tijdens hun vroege ontwikkeling muziek konden leren. De term kan verwijzen naar de educatieve concepten in de technieken of de verzameling muziek geschreven op basis van de methode.
De Suzuki methode werd ontwikkeld door de Japanse violinist Shin'ichi Suzuki in de mid-20e eeuw. Het verspreidde zich snel naar de Pacifische Rand landen, Europa en delen van Afrika.
Suzuki ontwikkelde zijn methode na te merken hoe goed zeer jonge kinderen hun moedertaal leerden door rote (luisteren en herhalen) en uitwendig leren. Hij modeleerde de Suzuki methode naar de natuurlijke neiging van kinderen om thuis taal te leren.
Op de piano ligt de focus op de capaciteit van de leerling om de meest aangename klank te herkennen die het instrument kan maken. Door te luisteren naar audio-opnames van het stuk dat ze voorbereiden, proberen leerlingen de klanken die ze horen op de piano na te bootsen.
De Suzuki methodeboeken voor piano zijn verdeeld in zeven delen. Het eerste stuk dat aan elke leerling voorgelegd wordt, is Mozarts "Twinkle, Twinkle Little Star".
De Suzuki methode was waarschijnlijk gemodelleerd op Shin'ichi Suzuki's eigen ervaringen met muziek als kind. Hij nam een viool uit de fabriek van zijn vader en begon te studeren door opnames na te spelen. Hij mocht eerst geen bladmuziek gebruiken omdat zijn vader vond dat muziekonderwijd onder de sociale status van zijn zoon viel.