De term "toon" wordt in de muziek op twee manieren gebruikt. De eerste is als zelfstandig naamwoord om over een specifieke noot te spreken. Het meer gangbare gebruik is om de klankkwaliteit te beschrijven die geproduceerd wordt door een instrument of zanger.
Tonen onderscheiden zich van geluiden door hun vermogen om een specifieke frequentie van toonhoogte vaste te houden. Geluiden zijn een mengsel van veel frequenties allemaal tegelijk, terwijl een toon zich richt op één frequentie of een zorgvuldig gerangschikte groep frequenties. De toon die het meest frequent als standaard wordt gebruikt voor het vaststellen van toonhoogte is 440 Hz, wat de toonhoogte "A" is die op een hobo wordt gebruikt om de toonhoogte voor het orkest vast te stellen.
Er zijn drie basisonderdelen van muzikale toon. "Toonhoogte" is de frequentie van trillingen die een specifieke noot produceert, zoals "A" of "A#" of "As". "Intensiteit" beschrijft hoe luid of zacht de toonhoogte is. "Kwaliteit" is het moeilijkst te definieren en het meest subjectieve van de drie. Dit wordt soms ook timbre genoemd en beschrijft de overtonen die een specifiek instrument of muzikant onderscheiden. Als iemand over de toon van een speler spreekt, verwijzen ze meestal naar deze kwaliteit.
Bepaalde geluiden worden aangeduid als having een "heldere" of "donkere" toonkwaliteit, terwijl andere "warm" of "open" zijn. Soms zijn deze verschillen in toon duidelijk, zoals de "warmte" van koper ten opzichte van de "helderheid" van houtblazers. Er zijn duidelijke verschillen in tonale kwaliteit tussen twee muzikanten die hetzelfde instrument spelen, of dezelfde muzikant die twee verschillende instrumenten speelt.
Het best getrainde oor kan verschillen in toon detecteren die toegeschreven kunnen worden aan verschillen in instrumenten. Bijvoorbeeld, fabrikanten hebben iets verschillende processen die lichte variaties in toonkwaliteit kunnen produceren. Verschillende soorten hout of metaal gebruikt kunnen de klankkwaliteit beïnvloeden. Een van de grootste invloeden op toonkwaliteit komt van de geluidsbron, of het nu een mondstuk, snaar of boog is. Het belang van dit specifieke accessoire is zo groot datbogen of mondstukken evenveel of meer geld kunnen kosten dan de instrumenten zelf.
Verschillen in toon kunnen ook toegeschreven worden aan het vermogen of de persoonlijke stijl van de muzikant die het geluid produceert. Professionele blaasmuzikanten kunnen toonkwaliteit veranderen door de embouchure, of de positie van hun mond, te veranderen. Vibrato uitvoeren, of de trilling op en neer van een specifieke toonhoogte, is ook een manier om toon te veranderen. Sommige muzikanten prefereren niet-traditionele toonkwaliteit. Bijvoorbeeld, het is traditioneel voor de klarinet om een warme toon te hebben zonder vibrato. De bekende klarinetist Benny Goodman gebruikte vibrato en had een relatief heldere toon, wat de traditionele gebruik van het instrument voor jazz en swing is geworden.