Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekbasis

Wat is een rondo-vorm?

Het woord "rondo" komt van het Franse woord "rondeau", wat "rond" betekent. In de muziek is een rondo een vorm die het hoofdtema herhaalt. De rondo heeft zich ontwikkeld tot een muzikale vorm die vaak wordt gebruikt als de laatste beweging in klassieke sonates, symfonieën en concerten. Als laatste beweging kan het meestal worden beschreven als het klimacterische punt in het werk, en het tempo is bijna altijd erg snel.

Structuur

Muzikale vormen worden vaak beschreven door letters van het alfabet te gebruiken om de structuur van een stuk aan te duiden. "A" is de opening of initiële statement. "B" en volgende thema's worden aangeduid met alfabetisch opeenvolgende letters. Een stuk dat sonata-vorm gebruikt, zou beginnen met een "A" sectie, gevolgd door een "B" sectie en zou dan terugkeren naar "A" bij zijn conclusie. Rondo-vorm voegt echter een "C" toe na de tweede "A" sectie. Andere secties kunnen na elke terugkeer van de "A" sectie worden toegevoegd. Het maakt niet uit hoeveel secties het stuk heeft (bijv., als het stuk A-B-A-C-A is), het is nog steeds een rondo.

Geschiedenis

Vroegere rondo-vorm verscheen in Franse pianomuziek van de 1600s. In het laatste deel van de 17e eeuw begon de rondo-vorm regelmatig in orkestermuziek voor te komen, en aan het einde van de 1800s werd het regelmatig gebruikt als de laatste beweging voor symfonieën. De rondo-vorm was een gemeenplaats in Mozarts en Beethovens symfonische muziek. Saint-Saëns, Mendelssohn en Chopin schreven in de 19e eeuw verder in rondo-vorm. De rondo blijft een populaire vorm in hedendaagse muziek.

Klassieke rondo

Rondo-vorm in muziek van de Klassieke periode vestigde zich in de A-B-A-C-A-B-A vorm, wat A-B-A als één thema maakt gevolgd door een C, die fungeert als een brug naar de terugkerende A-B-A. De vorm kan vertegenwoordigd worden door sectie A met snelle noten gevolgd door een langzamere B die terugkeert naar A. De C-sectie biedt nieuw materiaal dat contrastert met zowel A als B. Sommige rondo's sluiten af met een coda, een korte afsluitende sectie, die het stuk tot een sluit brengt.

Vroege rondo

Vroege vormen van de rondo zijn te zien in de 13e-eeuwse liederen van de troubadours. Er zijn enkele meer geavanceerde voorbeelden van rondo-vorm die teruggaan tot de 14e en 15e eeuw. In sommige van de vroege rondo's was de lengte van elke sectie niet altijd identiek in elke sectie. Een korte "A" sectie werd gevolgd door een veel langere "B" sectie en keerde terug naar de oorspronkelijke "A". De "C" sectie kan zelfs een andere lengte hebben dan de "A" of "B" secties.

Hedendaagse rondo

Componisten van de midden- tot late-20e eeuw bleven de rondo in hun muziek gebruiken. Soms wordt de vorm zo complex gemaakt, zoals gehoord in Richard Strauss' "Till Eulenspiegels Lustige Streken", dat het speciale analyse vereist om uit te vinden waar de secties beginnen en eindigen. In veel hedendaagse voorbeelden van rondo wordt de terugkeer naar de "A" sectie elke keer een gewijzigde versie.

Voorbeelden

Een voorbeeld van 14e-eeuwse rondo is te vinden in Machauts "Ma Fin est Mon Commencement", zoals te zien in Omnibus Music Scores. Klassieke rondo is te horen in Haydns Pianasonate nr. 9, en "Voor Elise" van Beethoven is een voorbeeld van late klassieke rondo. Prokofjevs Vioolconcert toont aan hoe rondo gebruikt wordt in hedendaagse klassieke muziek.

Muziekbasis

Related Categories