Akustieke stijfheid meet een materiaals weerstand tegen vervorming onder klankdruk. Gedefinieerd als akoestische druk gedeeld door volumestroomsnelheid (eenheden: Pa·s/m³). Hoge stijfheid = moeilijk te bewegen oppervlak = goed voor geluidsblokkade (bijv. lood). Lage stijfheid = gemakkelijk te bewegen = goed voor absorptie/transmissie (bijv. glasvezel).
Belangrijke factoren: dichtheid, porositeit, elasticiteit. Gebruikt bij ontwerp van geluidsisolatie, absorbers, en akoestische behandelingen.