Ludwig van Beethovens Symphonie nr. 9 in d mineur, Op. 125 staat bekend als de kroon op zijn carrière en een mijlpaal in de westerse muziek. Voltooid in 1824, brak de "Chorale Symphonie" met conventies door vocale solisten en een vol koor in het laatste deel te introduceren – een eerste voor een groot symfonisch werk – en Friedrich Schillers "Ode aan de Vreugde" te vertonen.
Het werk wordt gevierd om zijn diepe emotionele diepgang, structurele innovatie en universele boodschap van broederschap. De première op 7 mei 1824 in Wenen, met Beethoven dirigierend ondanks zijn doofheid, is legendarisch. Vandaag de dag blijft de Negende een van de meest uitgevoerde en herkenbare composities in het klassieke repertoire, fungeert als het hymne van de Europese Unie en is een wereldwijd symbool van hoop en eenheid.
Hoewel de Negende algemeen als zijn grootste wordt beschouwd, worden andere werken vaak als medekandidaten genoemd: de Missa Solemnis, de late strijkkwartetten (Op. 130–135), de Hammerklavier-sonate (Op. 106), en de Vijfde en Zevende Symphonie.