Gepubliceerd in 1789, presenteert Songs of Innocence een visioen van jeugd, natuur en spiritualiteit ongerept door ervaring's corrupties. De kracht ligt in het huwelijk van bedrieglijk eenvoudige vormen met diepzinnige theologische en politieke onderstromen.
De collectie straalt optimisme, sereniteit, verbazing, vrolijkheid en vreugde uit. Maar dit is geen naïviteit – het is een bewuste poëtische houding. Blake nodigt de lezer uit de wereld te percepiren als een kind doet: waar een lammetje goddelijke tedertheid belichaamt ("The Lamb"), een schoorsteenveger's roet zijn ziel niet kan besmetten ("The Chimney Sweeper"), en natuur pulserend is met heilige aanwezigheid ("The Echoing Green"). De toon is een daad van verzet tegen de industriële, rationalistische en kerkelijke krachten die Blake zag verpletteren verbeelding.
Songs of Innocence kan niet volledig begrepen worden zonder zijn 1794 counterpart, Songs of Experience. Samen vormen ze Blake's dialectiek: "Without Contraries is no progression." Dezelfde onderwerpen – de schoorsteenveger, de verpleegster, de tijger – verschijnen in beide, getransformeerd door de lens van ervaring.
Blake's innovatie was het zelf printen van zowel tekst als afbeelding (reliëf etching), wat elke kopie een uniek kunstobject maakte. De structuur is niet alleen poëtisch – het is materieel.