"De Vier Seizoenen" (Le quattro stagioni, 1723) is een reeks van vier vioolconcerten – Lente, Zomer, Herfst, Winter – elk in drie delen (snel–langzaam–snel).
Elk concert wordt vergezeld door een beschrijvend sonnet (waarschijnlijk door Vivaldi zelf) dat levendig seizoensscènes schetst: vogelgezwitser, onweersbuien, boerendansen, ijzige winden. Deze expliciete programmatische bedoeling maakte De Vier Seizoenen een pionierend voorbeeld van programmamuziek.
Het blijft een van de meest opgenomen, uitgevoerde en herkenbare werken in het Barokrepertoire – ja, in alle klassieke muziek.