Toonhoogte is het perceptuele kenmerk dat ons in staat stelt geluiden te ordenen van "laag" naar "hoog." Fysiek correspondeert het met de frequentie van de trilling van een geluidsgolf.
Gemeten in Hertz (Hz) (trillingen per seconde). Voorbeeld: A4 = 440 Hz (440 trillingen/seconde).
Toonhoogteperceptie is logaritmisch: verdubbeling van frequentie verhoogt toonhoogte met een octaaf (bijv. 220 Hz is een octaaf onder 440 Hz; 880 Hz is een octaaf erboven). Dit is de reden waarom muzikale intervallen gebaseerd zijn op frequentieverhoudingen, niet op absolute verschillen.