Het woord harp volgt een zuivere Germaanse lijning:
Het instrument is gedefinieerd door zijn speelactie. Cognaten bestaan in Germaanse talen: Nederlands harp, Duits Harfe, Zweeds harpa, Deens harpe. Het Latijnse harpa en Griekse ἅρπη (harpē) zijn waarschijnlijk Leenwoorden uit het Germaanse, niet de bron.
Dus is de harp, etymologisch gezien, "het geplukte ding" — een perfecte nominale definitie voor een instrumentenfamilie die 5.000 jaar bestrijdt van Mesopotamische lyres tot moderne concertgrands.