Er is geen enkele uitvindingsdatum voor de akoestische gitaar; het evolueerde geleidelijk over eeuwen. Vroegere voorlopers zijn de 15e-eeuwse vihuela in Spanje en de gittern in Engeland. Deze instrumenten hadden doosvormige lichamen en werden met een plectrum bespeeld. In de loop van de tijd kregen ze halse en verschillende besnaringen. In de 19e eeuw ontstond de moderne akoestische gitaar met zes snaren en een staalversterkte hals. De term "akoestische gitaar" werd voor het eerst gedocumenteerd in 1897.