Het cellolichaam is gemaakt van hout, typisch esdoorn voor de rug, zwaaien, en nek, en spar voor de top (borst). Het is hol met een afgeronde, zandloper-vorm die geluid versterkt. De voorzijde heet de borst (of topplaat), de achterzijde de rugplaat, en de gebogen zijkanten de zwaaien. De F-gaten op de borst laten geluid naar buiten projecteren.
De nek, meestal van esdoorn, strekt zich uit vanaf het lichaam en ondersteunt het vingerbord – een glad ebbenhoutoppervlak waar de cellist de snaren indrukt om toonhoogte te veranderen. De nek verbindt met het lichaam bij de hiel en gaat over in de penkast bovenaan.
Bovenaan de nek zit de penkast, die vier stempen huisvest (één per snaar). De pennen verankeren de snaren en stellen hun spanning in voor stemming. De snurk – een decoratieve gesneden spiraal – kroont de penkast.
Een cello heeft vier snaren gestemd in kwinten: C₂, G₂, D₃, A₃. Moderne snaren zijn meestal staalkern (vaak gewonden met wolfram, chroom, of titanium) of synthetische kern; darm snaren zijn minder gebruikelijk vandaag. Ze lopen van de penkast, over de noot, langs het vingerbord, over de brug, en bevestigen aan de staartstuk.
De brug is een precies gesneden esdoornstuk dat de snaren op de juiste hoogte en afstand houdt. Het overbrengt snaartrillingen naar de borst, die resoneren door het lichaam. De brug is niet gelijmd – het blijft op zijn plaats enkel door snaarspanning.