In muzieknotatie vertegenwoordigt een sideways "S"-vorm – gelijkend op een horizontale krul of tilde – de staccatomarkering, een van de meest fundamentele articulatiesymbolen in de muziek. Geplaatst boven of onder een nootkop, instructeert het de uitvoerder om de noot verkort en los te spelen, creërend scheiding van de volgende noot. De geschreven waarde van de noot blijft onveranderd; alleen de klinkende duur neemt af, typisch tot ongeveer de helft. Dit verschilt van een punt (staccatissimo) voor nog kortere articulatie, of een wig voor marcato-nadruk. Staccatomarkeringen verschijnen in alle instrumenten en eeuwen, van Bachs klavierwerken tot hedendaagse partijen, en bieden essentiële ritmische helderheid en texturaal contrast.
De "sideways S" is de klassieke staccato-teken, al wordt in moderne edities vaak een puntje gebruikt.