Het cembalo is het meest iconische instrument van de Barokera. Een toetseninstrument dat snaren plukt met kwiel of leer plectra, produceert het een heldere, klare toon met beperkte dynamische variatie – in tegenstelling tot de piano's hamermechanisme.
Wijd gebruikt door heel Europa van de 17e tot midden-18e eeuw, was het favoriet van Bach, Händel, en Scarlatti voor solowerken, kamer muziek, en continuo. Zijn distincte timbre en articulatiecapaciteiten – scherpe aanvallen, schone stemscheidings – definiëren het geluid van Barokmuziek.
Hoewel verdreven door de fortepiano na 1750, heeft de 20e-eeuwse herleving in historisch geïnformeerde uitvoering het cembalo teruggebracht naar center stage.