Pianospel maakt Holden niet "nog lulziger." Naar Phoebes spelen te luisteren laat hem zich "soorta sad and depressed" voelen, maar tegelijkertijd brengt het enorme troost.
Midden in zijn diepe isolatie en nep-detectie, vertegenwoordigt haar spelen echte menselijke verbinding en emotionele authenticiteit. Het humaniseert hem in plaats van zijn wanhoop te verdiepen – een zeldzaam moment van vrede in een roman gedefinieerd door vervreemding.