Wanneer een gitaar en een trompet dezelfde toonhoogte spelen (bijv. A4 = 440 Hz), klinken ze onmiskenbaar anders. Dit verschil is te wijten aan timbre (klankkleur), gevormd door elk instruments unieke overtoonserie.
Gitaar: Overtonen hangen af van snaarspanning, dikte, lengte en pluk-/strumpositie. Het geluid vervaagt natuurlijk, met hogere harmonieken die sneller verdwijnen.
Trompet: Overtonen worden gevormd door de cilindrische/kegelvormige buis, de paviljoenuitloping, en de embouchure, luchtssnelheid en lipspanning van de speler. De speler kan de harmonische inhoud in realtime actief manipuleren.
Zelfs bij identieke toonhoogte en luidheid, verschilt de overtoon-"vingerafdruk" drastisch, wat elk instrument zijn onmiskenbare sonic identiteit geeft. Dit is waarom we een gitaar direct kunnen onderscheiden van een trompet, een viool van een fluit, of een piano van een synthesizer die dezelfde noot speelt.