Hier is het ding over de fagot: hij werd niet uitgevonden voor een specifiek doel. Geen enkele maker wakkerde op en zei, "Ik ga een dubbele riet basinstrument creëren." In plaats daarvan evolueerde hij geleidelijk over eeuwen uit eerdere instrumenten.
Ensembles hadden een basstem in blaassecties nodig. Componisten eisten chromatische mogelijkheden verder dan wat de dulciaan bood. Orkesten vereisten dynamisch bereik om te matchen met strijkers. En iedereen wilde betere orkestrale integratie - een instrument dat kon mengen, projecteren, en articuleren.
Makers over heel Europa - Frankrijk, Duitsland, Italië - droegen incrementeel bij. De moderne Heckel systeem (Duits) en Buffet systeem (Frans) vertegenwoordigen twee evolutionaire takken die vandaag de dag coexisteren.
De fagot werd niet geboren. Hij werd groeigekweekt - gevormd door muzikale eisen, akoestische fysica, en generaties ambachtslieden die problemen oplosten sleutel voor sleutel.