Leden van de dwarsfluitfamilie: Piccolo, concert, alt, bas, en verder
De dwarsfluitfamilie beslaat een wijd toonbereik, allemaal typisch gestemd in C (behalve de alt). Hier zijn de kernleden, van hoog naar laag:
- Piccolo – Klinkt een octaaf hoger dan genoteerd; hoogste orkestercleunen; briljant, penetrerend timbre.
- Concertfluit (C-fluit) – Standaard sopraanstem; meest voorkomend; bereik ~C4–C7.
- Altfluit – Gestemd in G; klinkt een reine kwart lager dan genoteerd; grotere boor, zachte, huilende toon; gebogen of recht mondstuk.
- Basfluit – Klinkt een octaaf onder concertfluit; gebogen mondstuk vereist; warme, ademende lage register.
Minder voorkomende leden
- Contrabasfluit – Octaaf onder basfluit; massaal, zeldzaam.
- Subcontrabasfluit – Twee octaven onder concert; experimenteel.
- Treble Fluit (G) – Zeldzaam; gestemd een kwint boven concert.
Allemaal delen hetzelfde basisvingersysteem (Boehm), wat fluitisten in staat stelt om over de familie heen te doubluren. De alt en bas zijn vast bestanddeel in fluitkoren en hedendaags repertoire.