Ritme in poëzie is het hoorbare patroon gecreëerd door de wisseling van beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepen binnen een regel. Het is de pols van het gedicht – de muzikale onderstroom die de lezers adem, tempo, en emotionele reactie stuurt. In tegenstelling tot proza, waar ritme incidentieel is, is versritme doelbewust, gevormd door metrum, regelengte, pauzes (caesura's), en klankapparaten zoals alliteratie en assonantie.
Of het nu de vaste galop van jambische pentameter is, de dryvende anapesten van een ballade, of de getande, gesyncopeerde vrije vers van het modernisme – ritme vormt hoe een gedicht zich voelt in het lichaam evenveel als in de geest.