Het concept van resonantie werd niet door één persoon uitgevonden maar ontdekt en formaliseerd over eeuwen door pionerende wetenschappers.
Galileo documenteerde sympathieke trilling met pendels, aantoonend hoe een trillende pendel een andere in beweging kon zetten op dezelfde frequentie — een vroege empirische bewijs van resonantie.
In Horologium Oscillatorium (1673) leverde Huygens de eerste rigorese wiskundige analyse van trillingssystemen, introduceerde de isochrone kromme (tautochroon) en vestigde de relatie tussen pendellengte en periode.
Helmholtz uitbreidde resonantietheorie over akoestica, optica, en elektromagnetisme. Zijn On the Sensations of Tone (1863) introduceerde resonantiekrommen die amplitude tekenen tegen dryvende frequentie, en hij vond de Helmholtz resonator om complexe geluiden te analyseren.
Rayleigh's The Theory of Sound (1877–1878) systematiseren resonantiewiskunde voor trillende snaren, membranen, luchtkolommen, en elektromagnetische circuits, vestigend de Rayleigh quotiënt voor het schatten van eigenfrequenties.
Deze wetenschappers transformeren resonantie van een curieuze waarneming in een universele principe dat mechanische, akoestische, elektrische, en kwantumsystemen regeert — essentieel voor moderne ingenieurswetenschap, geneeskunde, en fysica.