Zowel hobo als Engelse hoorn (cor anglais) gebruiken dubbele rieten – twee stukken Arundo donax riet gebonden – maar hun rieten verschillen significant in afmetingen, schraping en resulterend karakter.
| Kenmerk | Hobo-riet | Engelse hoorn-riet |
|---|---|---|
| Lengte | ~68–72 mm (stap + bladen) | ~85–95 mm |
| Bladbreedte | ~10–11 mm op breedste punt | ~12–14 mm |
| Tipopening | Smaller, meer elliptisch | Wijder, meer gerond |
| Stap (buis) | Korter (47 mm), kleinere diameter | Langer (50–53 mm), grotere diameter |
| Draad | Meestal geen (of enkele) | Vaak twee draden voor stabiliteit |
| Schraping | Langer, dunner tip; steilere overgang | Korter, dikker tip; meer geleidelijke overgang |
| Toonhoogte | C4–C7 (concerttoonhoogte) | F3–F6 (klinkt een kwart lager) |
| Toon | Helder, gefocust, penetrerend | Donkerder, zachter, bedekt, "pastoraal" |
| Weerstand | Hoger (moeilijker te blazen) | Lager (zachter, meer luchtstroom) |
| Respons | Snel, articulat | Langzamer, meer bedachtzaam |
Zij zijn NIET uitwisselbaar. Een hobo-riet op een Engelse hoorn speelt scherp, verstopt en onresponsief. Een Engelse hoorn-riet op een hobo speelt plat, wazig en oncontroleerbaar. Veel professionele spelers maken hun eigen rieten voor elk instrument; dubbelen vereist twee distincte rietmaak-vaardigheden.