In de Visayas-regio van de Filipijnen vertegenwoordigt de buktot (soms aangeduid als "Buktot Ay Buktot") een levendige muzikale traditie gericht op een kleine, viergeslagen luit die lokaal gitara heet. De term "buktot" kan verwijzen naar zowel de muzikale vorm als het instrument zelf, wat hun onlosmakelijke relatie in de Visayaanse volkscultuur benadrukt.
De gitara is een compacte, gebande luit doorgaans gesneden uit locale houtsoorten. De vier snaren – vaak van nylon of darms – produceren een helder, percussief timbré dat door de textuur van een volksensemble heen snijdt. In tegenstelling tot de Spaanse gitaar die het ontwerp beïnvloedde, wordt de gitara gestemd en bespeeld in stijlen uniek voor de Visayaanse muzikale taal.
Buktot-muziek fungeert als de primaire begeleiding voor een breed scala aan volkslieden en -dansen doorheen de Visayas. Het biedt de ritmische en harmonische basis voor gemeenschapsbijeenkomsten, rituelen en vieringen. Het repertoire omvat liefdesliedjes (balitaw), arbeidsliedjes en dansmelodieën die de dagelijkse levens, geschiedenis en waarden van het Visayaanse volk weerspiegelen.
Hoewel modernisering elektrische instrumenten en popinvloeden heeft geïntroduceerd, blijft de buktot een symbool van regionale identiteit. Culturele organisaties en lokale muzikanten leren het instrument nog steeds aan jongere generaties, zodat deze eigen stem van de Visayas voortbestaat.