Anton Weberns twaalftooncomposities maken uitgebreid gebruik van palindromische (retrograde) toonhoogtestructuren – rijen die achteruit en vooruit hetzelfde lezen, of ontworpen zijn om symmetrisch te zijn onder inversie/retrogradatie-operaties.
Webern streefde naar maximale eenheid en zuinigheid – elk element afgeleid van de interne symmetrieën van de rij. Dit creëert een kristallijne, pointillistische textuur waar grootschalige vorm microscopische structuur spiegelt.