Traditionele bongo's bestaan uit twee trommen verbonden in het midden: een kleinere, hogere trom en een grotere, lagere trom.
In ensembles functioneren bongo's als ongepichte percussie – maar bekwame spelers (bongoseros) impliceeren tonaliteit door stemintervallen, typisch een zuivere 4e of 5e tussen trommen. De macho draagt de improviserende stem (repiques, floreos); de hembra levert de fundamentele puls (martillo patroon).
Bongo delen worden meestal genoteerd op een twee-regelstaf (macho boven, hembra onder) met X nootkoppen voor ongepichte percussie, hoewel sommige componisten benaderende tooncentra aanduiden.