Je vindt geen octrooi voor de bendir (ook geschreven als bandir of bendir), noch een enkele naam in de geschiedenisboeken die wordt aangewezen als zijn "uitvinder". Dat komt doordat deze Noord-Afrikaanse ramekrommel geen uitvinding is – het is een levende traditie.
De bendir – gekenmerkt door een houten frame, een membran (traditioneel geitenhuid of vissehuid), en cruciaal, snaren gespannen over de binnenkant van de rand – is organisch geëvolueerd over eeuwen. Het is oorspronkelijk uit de Maghreb (Marokko, Algerije, Tunesië) en strekt zich uit naar het Midden-Oosten en West-Afrika. De ontwikkeling werd gedreven by de behoeften van soefi-ceremonies (waarbij de buzende klank trance-toestanden induceert), volksmuziek bijeenkomsten, en rituele contexten.
Anders dan een modern instrument ontworpen door een luthier of ingenieur, werd het "ontwerp" van de bendir verfijnd door generaties anonieme ambachtslieden en muzikanten die reageerden op de akoestische eisen van specifieke rituelen. De snaren voegen een harmonische complexiteit toe die door de lucht snijdt tijdens buitenceremonies en resonëert in zawiyas (soefi-lodges). Vandaag de dag blijft het een vitale stem in Gnawa-muziek, Malhun-poëzie, en hedendaagse fusieprojecten, bewijs dat sommige van de meest gesofisticeerde instrumenten die gevormd zijn door tijd en gemeenschap, niet door een enkele geest.