Wolfgang Amadeus Mozart (1756–1791) was een virtuoos pianist en een bekwame viool- en altviolist. Ondanks het schrijven van een van de mooiste cellopartijen in de kamer- en concertorepertoire, speelde hij het instrument nooit zelf.
Zijn vader, Leopold, documenteerde Wolfgangs vioolbehendigheid, maar toetsenbleef zijn primaire instrument. De celloschrijfwijze in Mozart's kwartetten, kwintetten en concerten weerspiegelt een diep begrip van het instrument zijn stem – zijn zangende lyrisme, zijn rol als harmonische anker, zijn capaciteit voor dialoog – niet persoonlijke technische vaardigheid. Hij componeerde voor de cello zoals een grote toneelschrijver voor een acteur schrijft: de sterktes, bereik en karakter intiem kennend, zonder zelf op het podium te hoeven treden.