Op het grote stelsel bezit slechts één toon exact dezelfde visuele positie in beide sleutels: Middel-C (C4). Het zit op een enkele hulpstreep – onder de violinsleutel, boven de basleutel – fungerend als de brug tussen hen.
Andere tonen delen dezelfde *klank* maar verschijnen op andere lijnen of ruimtes:
Middel-C is uniek – het is de enigste noot geschreven op de 'imaginaire middenlijn' van het grote stelsel. Elke andere toon, zelfs als hij identiek klinkt, wordt anders genoteerd afhankelijk van de sleutel. Dit is waarom pianisten beide sleutels vloeiend moeten lezen: dezelfde noot woont in twee verschillende visuele buurten.