De pinsak (ook gespeld pinchak of pincak) is een traditionele mondgeblazen bamboefluit van het Maleise volk, voornamelijk gevonden in Kelantan, Maleisië en zuidelijk Thailand (Pattani, Yala, Narathiwat). Het is een levende stem van de Patani-Maleise culturele sfeer.
Gehouden onder een schuine hoek (vergelijkbaar met shakuhachi of ney). De speler richt de lucht over de scherpe bovenrand van de nock, controleert toonhoogte door gaten te bedekken/ontbloten en embouchure/luchtsnelheid te varieren. Overblazen opent het hogere register. De techniek eist nauwkeurige luchtstroomcontrole – er is geen windweg om de luchtstraal te stabiliseren.
De pinsak lijkt op de suling (Zuidoost-Aziatische ringfluit) maar is kleiner, mondgeblazen (niet zijgeblazen) en heeft de kenmerkende metaaleindplaat. Het deelt voorouders met de Thai khlui en Cambodjaanse tuy. Als onderdeel van de immateriële culturele erfenis van de Patani-Maleise gemeenschap, lopen pogingen om het repertoire te documenteren en speeltechnieken door te geven aan jongere generaties – niet alleen een instrument behouden, maar een klankwereldbeeld.