Lang voordat digitale hoortoestellen bestonden, was de oor trompet (of oor kegel) de primaire akoestische hulp voor mensen met gehoorverlies. Gebruikt van de 17e tot de vroege 20e eeuw, werkte het op zuivere fysica: een uitgevloeide trechter verzamelde geluidsgolven en leidde ze naar het gehoorgang, biedend passieve amplificatie zonder elektriciteit.
Vroege modellen waren puur functioneel – rechte of gebogen buizen van blik. Maar naarmate ze gangbare accessoires werden, volgde ontwerp sociaal ritueel. Vakklieden produceerden oor trompetten in:
Effectiviteit was bescheiden: 10–20 dB winst met een smalle frequentierespons die middenfrequentie spraak faveerde. Ze konden stemmen in lawaai niet onderscheiden, zachte hoge-frequentie medeklinkers niet versterken, of aanpassen aan verschillende omgevingen. Gebruikers moesten de trechter fysiek naar de spreker richten – een duidelijke, soms stigmatiserende gebaar.
Oor trompetten verschijnen in literatuur (Dickens, Trollope) en kunst als merken van ouderdom of gebreken. Beethoven gebruikte er meerdere, inclusief een custom model door Johann Nepomuk Mälzel. Hun afname begon met de 1898 uitvinding van de koolstofmicrofoon hoortoestel (Miller Reese Hutchison), hoewel akoestische modellen in de jaren '30 bleven bestaan om kosten en eenvoud.
De oor trompet vertegenwoordigt de eerste systematische poging van de mens om gehoorhulp te engineeren. Haar principes – verzamelen en leiden van geluid – leven voort in moderne richtingsmicrofoons en het concept van akoestische winst. Overlevende exemplaren in musea (zoals de Smithsonian collectie) herinneren ons dat toegankelijkheidstechnologie altijd gevormd is door zowel fysica als sociale perceptie.