Kurt Cobain's stijl was ongewilde iconografie – kringloopwinkelvondsten gedragen tot ze uitevielen, dan vervangen met meer kringloopwinkelvondsten. Zijn schoenenrotatie werd een template voor 90s-alternatieve mode, punk-utiliteit mengend met anti-mode onverschilligheid.
Cobain curateerde deze rotatie niet voor camera's – hij droeg wat comfortabel, betaalbaar, en beschikbaar was. Die authenticiteit is precies waarom het uiterlijk duurde. Toen Marc Jacobs grunge op de catwalk zette voor Perry Ellis in 1992, kanaliserde hij Cobain's echte kast. De schoenen waren geen kostuum; ze waren gewoon wat hij aan had.