De klavecimbel lijkt op den eersten op een piano, maar de geluidsproductie is fundamenteel anders. In plaats van hamers die snaren aanslaan, gebruikt de klavecimbel kwielen (plectra) om de snaren te prikkelen, wat een helder, articulater toon oplevert die niet in volume varieert met vingerdruk. Deze eigenschap maakte het het voornaamste toetseninstrument van de Barok (ca. 1600–1750), prominent in werken van Bach, Händel, Scarlatti en Couperin.
Hoewel grotendeels vervangen door de fortepiano en later de moderne piano in de Klassieke periode, heeft de klavecimbel sinds de 20e eeuw een heropleving beleefd, essentieel voor historisch geïnformeerde uitvoeringen van Barokrepertoire.