De klarinet is een wonder van akoestische ingenieurskunst met een rijke geschiedenis van meer dan drie eeuwen. Hier zijn tien feiten die dit veelzijdige houtblazer unieke karakter verlichten.
Johann Christoph Denner uit Neurenberg ontwikkelde de eerste klarinet rond 1690, geëvolueerd uit de chalumeau door een registertoets toe te voegen die het bereik dramatisch uitbreidde.
Hyacinthe Klosé en Louis-Auguste Buffet pasten Theobald Boehm's fluittoetsenwerk toe op de klarinet in de 1830s, standaardiseren vingeringen en dramatisch verbeterende intonatie en technische faciliteit.
Naast de standaard B♭ sopraan, omvat de klarinetfamilie de A-klarinet (orkeststandaard), basklarinet, Es-sopraan, contrabasklarinet, en meer—bedekkend een verbazingwekkend collectief bereik.
Professionele klarinetten zijn typisch gemaakt van grenadilla (Afrikaans zwart hout), geprezen voor dichtheid en tonale rijkdom. Studentmodellen gebruiken vaak ABS hars of composietmaterialen.
In tegenstelling tot de conische boor van de hobo of saxofon, produceert de klarinet's cilindrische boor zijn karakteristieke timbre en zorgt ervoor dat het overblaast op de duodecim (een octaaf plus een kwint) in plaats van de octaaf.
Het instrument monteert uit mondstuk, vat, bovenstuk, onderstuk, en bel—elk kritiek voor stemming, respons en toon.
De B♭ klarinet spant van geschreven E3 (klinkend D3) tot altissimo C7 en verder—één van de wydste bereiken in de houtblazerfamilie.
Een enkel riet trilt tegen het mondstukopening, toetelend uitzonderlijke dynamische en tonale controle—van fluisterzacht tot piercend briljant.
Klassiek, jazz, klezmer, marskapel, folk, hedendaags—de klarinet voelt zich overal thuis.
Benny Goodman (swing koning), Artie Shaw (virtuoze bandleider), Sabine Meyer (orkestrale pionier)—ieder breidde de klarinet's expressieve vocabulaire uit.