George Gershwin's 1924 meesterwerk Rhapsody in Blue was bedoeld voor piano en jazzband — niet een vol symfonieorkest. De première, met Paul Whiteman's orkest in Aeolian Hall, gebruikte een specifiek ensemble dat de handtekeningklank definieerde.
Grofé herorchestreerde het werk tweemaal: een theaterorkest versie (1926) met uitgebreide strijkers, en de symfonieorkest versie (1942) die het meest gehoord wordt. Elke keer voegde luisterrijkheid toe, maar verwaterde de slanke, bijtende jazzband-kleuren die Gershwin oorspronkelijk voor ogen had.
De jazzband scoring vangt 1920s Americana: de bluesy klarinetten, de koppige koper, de piano-als-protagonist. Moderne uitvoeringen keren steeds vaker terug naar het 1924 origineel om Gershwin's ware stem te horen — een klassieke componist die de dansvloer nooit verliet.