Elektrische aalen (Electrophorus electricus) bezitten drie gespecialiseerde elektrische organen – Hoofd, Hunter's, en Sachs' – bestaande uit duizenden electrocyten (gewijzigde spiercellen). Elke electrocyte functioneert als een kleine condensator: ionkanalen en pompen bewegen natrium en kalium over membranen, creërend een potentiaalverschil. Gestapeld in serie, tellen duizenden van deze micro-batterijen op tot macroscopische voltage.
Volume bijdraagt, maar de interagerende factoren zijn: electrocytentaal, membraandichtheid, neurale vuursynchronisatie, orgaan vascularisatie, metabolische toestand, en temperatuur. Het is een heel-organisme prestatie, niet een simpele geometrische schaling.
Opmerkelijk genoeg zijn de aal's eigen weefsels geïsoleerd tegen zijn ontlading – anders zou hij zichzelf elk maal betäuben.