Recitatief (van het Italiaans recitare, "voordragen") is de muzikale stijl die spraak en zang overbrugt in opera's, oratoria en cantates. Het naboots de natuurlijke ritmen, intonaties en tempo van gesproken dialoog, waardoor personages kunnen converseren, vertellen of het plot efficiënt kunnen voortdrijven tussen aria's en ensembles.
Traditioneel wordt recitatief alleen door basso continuo begeleid — een baslijn gespeeld door cello, fagot of basviol, met harmonies aangevuld door een akoordinstrument (klavecimbel, orgel of theorbo). Deze spartaanse textuur houdt de focus op de spraakachtige vrijheid van de stemlijn, met net voldoende harmonische verankering om de luisteraar te oriënteren.
Vanaf Monteverdi's L'Orfeo (1607) door Händel, Mozart, en in de 19e eeuw, evolueerde recitatief van strikt spraakachtig naar meer melodisch (vooral bij Wagner, waar het samensmelt in Sprechgesang en continue muziek). Toch blijft de kernfunctie — dramatische voortdrijving door gezongen spraak — de ruggengraat van vocaal vertellen in klassieke muziek.