Van alle rechtzaken tegen grote opnameartiesten lijken plagiaatprocessen de meest voorkomende, misschien omdat het zo makkelijk is om gelijkenissen tussen nummers te claimen. Soms hebben artiesten per ongeluk een melodie overgenomen, soms zijn de zaken absurd, soms hebben ze expliciet gestolen. Er zijn zoveel plagiaatprocessen in de muziekindustrie dat er een heel boek over geschreven kan worden. Toch zijn er een paar bekende zaken.
Begin 1971 klaagde Bright Tunes Music Corp. George Harrison aan: zijn hit "My Sweet Lord" zou de melodie van The Chiffons' 1962-hit "He's So Fine" hebben geplaagd. Ondanks pogingen tot schikking kwam de zaak vijf jaar later voor de rechter. Harrison werd schuldig bevonden aan "subconscient plagiaat": de rechter geloofde niet dat hij exprès had gestolen, maar de nummers waren te veel alike. Harrison moest $587.000 betalen.
Vanilla Ice werd in 1990 gedaagd door David Bowie en leden van Queen. Zij claimden dat hij hun 1981-samenwerking "Under Pressure" zonder toestemming had gesampled. Vanilla Ice maakte kleine aanpassingen aan de baslijn, dacht hij zo controverse te ontlopen. Het hielp niet; hij schikte buitengerechtelijk toen hij realiseerde dat hij een verloren strijd vocht.
The Beach Boys' eerste grote hit (1963) was een hommage aan Chuck Berry, gemodelleerd naar Berry's "Sweet Little Sixteen" (1958). Berry zat toen in de gevangenis en kon geen toestemming geven. Hij dreigde te vorderen, kreeg een deel van de royalties en werd als componist genoemd.
Eén van de bizarrste zaken: oud-CCR-frontman John Fogerty werd beschuldigd zichzelf te plagiëren. Na vertrek bij CCR moest hij zijn songwriting-royalties opgeven, mede door conflict met Saul Zaentz (platenbaas). In 1985 probeerde Zaentz Fogerty te vorderen omdat "The Old Man Down the Road" (1985) "Run Through the Jungle" (CCR, ook door Fogerty geschreven) zou plagiëren. De zaak werd afgewezen: de jury oordeelde dat de nummers niet hetzelfde waren.