Muziekuitgeven is een groot deel van de muziekindustrie dat grotendeels achter de schuilgaat. Hoewel het minder glamoureus is dan live-optredens, kan uitgeven lucratief zijn voor zowel een liedjesschrijver als de eigenaar, en kennis van de rol is nuttig om hun respectieve rechten goed te beschermen.
Muziekuitgeven begint met eigendom. Copyright beschermt een origineel, tastbaar werk en geeft exclusieve rechten om te vervaardigen, uit te voeren en te distribueren na registratie. Technisch gezien ben je de uitgever zodra je het copyright hebt.
Veel schrijvers kiezen ervoor om met uitgevers te werken. Uitgevers betalen voor copyrights en beheren vervolgens door gebruikers te vinden, licenties te verlenen, inkomsten in te vorderen en royalties te verdelen. Deze relatie wordt vastgelegd in de uitgeversovereenkomst – een akkoord tussen de schrijver (copyright-eigenaar) en de muziekuitgever (die de nummers wil bezitten of huren).
De meest voorkomende soort uitgeversdeal is waar de uitgever een industriestandaard helft van de royalty-inkomsten ontvangt. Dit heet de uitgeversaandeel, terwijl de schrijver de andere helft behoudt, het schrijversaandeel. Andere kwesties in de meeste uitgeversovereenkomsten zijn duur, gebieden, voorschotten, royalties, eigendom en kosten.
Muziekuitgeven betaalt uit. Een royalty is het inkomen afgeleid van het nummer en wordt betaald op basis van aandelen – het deel van eigendom – zoals bepaald in de uitgeversovereenkomst. Veel uitgevers geven een schrijver ook een voorschot – een bedrag dat vooraf betaald wordt op een uitgeverscontract – en verhalen dat bedrag later.
Muziekuitgevers variëren in grootte. De grootste en meest voorkomende zijn de majors. Meestal zijn ze geaffilieerd met platenmaatschappijen en filmstudio's zoals Warner, Universal en Sony/ATV. Alternatieven voor de majors zijn onafhankelijke uitgevers (indies) en schrijvers/muzikanten die hun eigen uitgeven regelen.