Het woord "bebop" bestond niet tot Dizzy Gillespie het zei. Circa 1940, in de kroes van Harlem's na-uren-labs — Minton's Playhouse, Monroe's Uptown House — gaf de trompetist-componist de revolutie zijn naam.
"Be-bop, be-bop." Gillespie zong die lettergrepen naar drummers om de nieuwe ritmische taal te demonstreren — de off-beat accenten, de melodische sprongen die voelden als verbale stotteringen. De muziek nam de frase over; de frase noemde de muziek. Alternatieve theorie: de term ontstond uit scat-lettergrepen die hij gebruikte tijdens componeren. Ofzo, het plakte.
"Bebop" → muzikanten verkortten het tot "bop." "Rebop" had een kortstondig moment. In de late '40s weerstonden sommige artiesten labels volledig, voorkeur voor "modern jazz." De '50s brachten "hard bop" — de blues/gospel-geïnflecteerde evolutie. Maar het allemaal begon met twee lettergrepen, uitgesnipperd in een Harlem-kelder, een geluid noemend dat alles veranderde.