Robert Burns' 1791 gedicht, gezet op de traditionele Schotse melodie "The Caledonian Hunt's Delight," verkent natuur's onverschilligheid tegen menselijk leed door het River Doon-landschap.
Strofe 1: Apostrofe aan Doon's oevers/hellingen (braes). Natuur bloeit vers; vogels zingen vrolijk. Dichter contrastert hun vitaliteit met zijn "moe vol zorg."
Strofe 2: Vogelsgesang wordt pijnlijk — "breekt mijn hart." Activeert herinnering aan "verloren vreugden / Verloren nooit terug te keren." Natuur's continuïteit spotst met menselijk verlies.
Strofe 3: Terugblik naar gelukkigere wandelingen langs Doon. Rozen en kamperfoelie (woodbine) verstrengeld = natuurlijke harmonie. Vogels zongen van liefde; dichter zong van zijn liefde — verleden tijd.
Strofe 4: Kernmetafoor: "Met licht hart plukte ik een roos / Vol zoet op haar doornige boom; / En mijn valse minnaar stal mijn roos, / Maar ach, hij liet de doorn met mij." Valse minnaar stal de bloem (liefde/vreugde), liet alleen pijn (doorn) achter.
Refrein (herhaling): Keert terug tot openingscontrast — natuur's aanhoudende schoonheid vs. aanhoudende smart.
Opgenomen door Kenneth McKellar, Eddi Reader, The Corries. Verbeeldt Schotse sentimentale traditie — prachtig landschap, gebroken hart.