De band speelt in een theater dat geleidelijk uiteenvalt. Toeschouwers in periode-kostuums (jaren '20–heden) fotograferen en filmen hen. Naarmate het nummer opbouwt, instort de zaal tot puin; de band speelt op een krimpend podium. Uiteindelijk verdwijnen ze in duisternis, dejando alleen het publiek – symboliserend hoe herinneringen vervagen, gedocumenteerd worden maar nooit volledig vastgelegd worden, en zowel vreugde als smart omvatten over eeuwen heen.